Samara > Blog > Hogeschool Rotterdam

Loskoppeling

Verzelfstandiging Ad!!
Verzelfstandiging Ad!!

Het is zover! In de kamerbrief van 5 juni schrijft Bussemaker dat de Associate degree losgekoppeld mag worden van de bachelor. Wat een mooi voornemen. Een eigen accreditatie. Een eigen gezicht.

De brief begint met het beschrijven van het Ad. Hier valt meteen weer op dat het Ad nog geen eigen gezicht heeft. Er staat namelijk: “Ad’s zijn tweejarige programma’s in het hoger beroepsonderwijs, met een opleidingsniveau dat tussen mbo-4 en een hbobachelor in ligt.”

En daarmee is het statement meteen gemaakt. Om het Ad te definiëren hebben we het woord mbo-4 en hbobachelor nodig. Nog erger het woord “tussen“. Dat is nu net wat het Ad niet wil zijn, tussen. Tussen betekent voor mij, tussen laken en servet. Je hoort er niet bij, je bent vlees nog vis.

Wat het Ad in Rotterdam echt bewezen heeft, is dat het  een plaats heeft in de Rotterdamse arbeidsmarkt en ook binnen de hogeschool Rotterdam. Hiermee is de Rotterdam Academy en haar Ad’s een voorbeeld waarbij het ‘tussen’ niet bestaat. Dat is niet overal in Nederland het geval. Zo geeft Bussemaker ook aan in de brief. “Nu is het Ad soms nog ‘aanschuifonderwijs’ volgens Bussemaker. De Ad is toe aan een eigen duidelijke profilering:

Ik geloof erin dat een sterke Ad kan worden gecreëerd door bijvoorbeeld een aparte organisatorische setting, een eigen pedagogisch concept, een eigen arbeidsmarktprofiel voor de Ad en desgewenst een eigen huisvesting. Op deze wijze kan de Ad daadwerkelijk een verrijking van het onderwijsaanbod worden, met een eigen identiteit, met massa, met een goede zichtbaarheid, aantrekkelijk voor studenten en daardoor bedrijfseconomisch beter haalbaar.

Wij bij Samara juichen deze ontwikkeling toe! Het Ad is ook een opleiding met een eigen profiel, het is prettig dat de strakke koppeling met de bachelor eruit gaat en we ons mogen gaan neerzetten. Ze moedigt zelfs de cross-overs aan het ontdekken van nieuwe opleidingen voor vernieuwende ontwikkelingen in de arbeidsmarkt.

 

Geïnteresseerd in het hele verhaal? Via deze link kom je bij de Kamerbrief Associate degree 5 juni

Nieuwsgierig naar best practices bij het RAC en voorbeelden van pedagogische visie voor het Ad? Neem dan contact met ons op via info@samara.nl

De kracht van het informele

ze kwamen als bijen naar de honing
ze kwamen als bijen naar de honing

Wanneer we spelenderwijs, toevallig, in de wandelgangen iets wijzer worden, dan noemen we dit vaak geen leren. Onze concepten over leren zijn gevormd in de eigen onderwijshistorie. We zijn naar de kleuterklas geweest en de lagere school, het middelbaar en wellicht nog een vervolgopleiding. Ookal is de lagere school al jaren verandert in de basisschool. Het blijft in de volksmond hardnekkig aanwezig. Net zo hardnekkig als het idee dat leren alleen kan plaatsvinden in een klaslokaal met een leraar en met lesstof. Dat de lesstof niet meer in een boek staat maar op een tablet, dat kan er nog wel in. Dat een leraar niet altijd meer uitlegt en opdrachten geeft, ook, maar niet te vaak alstublieft. Anders raken we in de war. Zijn onze concepten niet meer waar en moeten we andere concepten over leren aanmaken. Dat is ingewikkeld omdat deze zo diep verankerd zitten.

Toevallig, even by-the-way leren is “informeel leren”. Onderzoeken laten zien dat dit leren veel dieper verankerd in het brein, dan het leren in een formele setting. Ik vond er vandaag een mooie infographic over. Het mooiste staat onderaan: Hoe kan je zorgen dat de werkplek een boost geeft aan informeel leren. Zorg dat mensen elkaar kunnen vinden en van elkaar weten wat de knowhow is van de ander. Onderliggend aan dit soort middelen die het weten vergroten, ligt een sfeer waarin het logisch is dat je elkaar aanschiet. Een sfeer waarin je geen “je stoort me” gezichten krijgt, of “weet jij dat niet!?” en “dat staat op de portal, zoek het zelf op”. Een sfeer waarin koffie met elkaar drinken als net zo waardevol wordt gezien, als een uur met een koptelefoon op een stuk kunnen schrijven of een half uur al je telefoontjes en mail wegwerken.

De vraag die ik me dan stel, is “Hoe verwerk je dit informele leren in het onderwijs?” Het concept dat leren alleen maar leren is als je in een klas zit…. Dat moet dus steeds ontkracht worden. Dit kan door elke keer expliciet te maken, wat  in een situatie geleerd is en dat dit ook leren is. Naast  misconcepties eruit halen, gaat het ook om het verweven van informele momenten in een dag en een curriculum. Dus momenten laten vallen in het rooster, waarop docenten rondlopen en beschikbaar zijn en ook kunnen zijn. In de fysieke ruimte kan dit  gecreëerd worden door “leerplaza’s” te maken waar het zoemt en buzzt (om in de bijen-analogie te blijven). Het is mogelijk om in een onderwijssetting informeel leren echt een plek te geven. Bewustwording en expliciet maken zijn de ingangen naar de rijkelijke honing…..van het echte weten 😉

Informeel leren

Actie en Reactie: MEP

kunstmappen
KNSTMPPN

Iets te laat kwam ik de zaal binnen bij het KNSTMPPN, de zaal was goed gevuld en mensen waren aandachtig aan het luisteren. Spreker Mirjam van den Haspel was net het doel van het spel aan het uitleggen. “Twee plaatjes zie je hier, wat zijn nu de overeenkomsten die je ziet?,”vroeg ze aan de zaal. “meneer in het ruiten blousje, wat ziet u?” Ondertussen was een groepje voor mij samen aan het fluisteren. Docent zoals Mirjam is, intervenieerde meteen. “het stoort mij, willen jullie misschien buiten verder praten”. “nou zei een van het groepje, we waren meteen aan het overleggen hoe we dit kunnen toepassen op onze school. Mirjam hoorde het en herhaalde nog een keer dat het haar gestoord had, en als ze het spel verder wilden leren kennen dat ze het straks konden meespelen.

Na nog wat uitleg van Mirjams kant, stonden er een paar mensen te popelen om het te gaan spelen, ook één van het groepje dat aan het overleggen was. De drie anderen namen van de gelegenheid gebruik om weg te gaan en tegen elkaar te mimieken terwijl de deur dicht ging, “blllll, wat was dat”. Ze voelden zich blijkbaar te veel aangesproken en waren op hun tenen getrapt. Een mooi voorbeeld van klassenmanagement en het aanspreken op gedrag. Het effect is op iedereen anders en aanspreken kan als resultaat hebben dat mensen beledigd zijn.

Later op de dag interviewde ik Mirjam voor het Onderwijsfestival over het KNSTMPPN. Ze vertelde enthousiast over het spel en dat het in essentie eigenlijk om leren gaat. We hadden een link via de Willem de Kooning academie waar ik betrokken ben geweest bij de onderwijsvernieuwing. Zij heeft van de Willem de Kooning in januari een mooie stimuleringsprijs ontvangen voor dit spel. In het filmpje hieronder zie je wat het spel doet met een groep leerlingen. Prachtige manier om associatief denken weer te activeren bij kinderen en, zoals ik zag bij de workshop, ook bij volwassenen.

Tussen neus en lippen door vroeg ik Mirjam naar de situatie waarin de groep mensen gingen fluisteren. Het mooie was dat ze onvermurwbaar bleef, het had haar gestoord en dat was niet prettig en daarom zei ze er iets van. Reflectie op de actie en reactie in een groep.

Ik vroeg haar hoe het werkt met leerlingen in het spel als je het hebt over samenwerken en samen beslissingen nemen. Hoe werkt het daar met actie-reactiepatronen? Het toekennen van punten gebeurt op basis van groepsbeslissing, meeste stemmen gelden. Ze gaf aan dat hoe jonger de leerlingen waren hoe makkelijker het gaat en hoe meer ze elkaar gunnen. Volwassenen spelen het spel het meest fanatiek 😉

In een eerdere blog verwees ik naar creativiteit en hoe dat verloren gaat in het onderwijs. Kleuters zijn creatiever dan een groep 8 leerling. Blijkbaar geldt dat ook voor samenwerken….

Hieronder het filmpje over hoe het spel werkt:

De Denkende Doener

tanja denkende doener

“Elke woensdag organiseer ik pizzasessies. Met 15 jongeren om tafel, pizza eten en benen omhoog. Tijdens zo’n sessie zei een jongen:”Ze zeggen wel steeds sexy dat wij MBO’ers de gouden handjes zijn, maar eigenlijk vind ik dat best een belediging.” Zo begon Tanja Jadnanansing, pvda kamerlid en woordvoerder MBO, haar verhaal. “Toen ik woordvoerder HBO was, waren er journalisten genoeg die met mij wilden praten, en nu, moet ik ze erbij slepen. Het MBO heeft een imagoboost nodig. En zo startte ze haar “Denkende Doener Toer”.

Het filmpje met het hele verhaal vind je hier:

Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, haar werkwijze inspirerend. Ik liep mee naar buiten en we maakten mooie foto’s van ons met de fiets en het EYE op de achtergrond. Zij ging door naar de volgende zaal toehoorders en ik naar de volgende sessie. Dit krijgt nog wel een staartje vonden we, het associate degree natuurlijk! Daar gaan we elkaar nog over spreken. Wie weet een mooi werkbezoek bij de Rotterdam Academy en AD Ondernemen. Dat ondernemen daar wilde ze ook nog iets mee, niet saai als vak in het curriculum maar hoe krijg je het in het DNA. Dan moet ze zeker langs bij AD Ondernemen in Rotterdam daar zit het in het bloed, de aderen en het DNA. Ondernemers zijn docenten, docenten zijn ondernemers, studenten zijn ondernemers en met zijn allen bouwen ze daar aan een echte leergemeenschap. Wordt vervolgd..

Hoe echt is echt?

IK blogDe dag begint al goed. We zijn met een groep twitteraars en bloggers bij elkaar. Rhea, Olaf en Peter. Straks begint hier in Eye het onderwijsfestival en worden we ondergedompeld. Nu is het nog stil en horen we alleen de schoonmaakmachines zoemen. We kijken naar het programma. Zullen we de boel verdelen? Wie gaat waarheen? De een zegt “wat eten we vandaag” en de ander zegt “ik ga naar China”. Dat zijn dus twee workshops waar we heen kunnen. Het is wel duidelijk dat we allemaal associatieve geesten hebben. Stel dat je echt nu naar China zou gaan. Hoe snel zou dat kunnen, hoe laat gaat de eerste trein….

Dan gaat het gesprek de andere kant op. We verkennen de toekomst nu al. Hoe lang zal het nog duren voordat we echt kunnen teleporteren? 100 jaar, 200 jaar? “Waarom zou je teleporteren als je al je zintuigen die kant op kan sturen? Kan je zelf gewoon veilig en warm in je eigen coconnetje blijven.” “Een beetje Matrixstijl klinkt dat wel.” “Materie omzetten naar materie is best ingewikkeld en misschien willen we dat ook wel niet.” “Of we maken gewoon een simulatie van China en gaan daar met onze 3-D ervaring in.”

Eigenlijk precies zoals we de discussies nu voeren bij Commerciële economie van de Hogeschool Rotterdam. We gaan in communities werken waarin bedrijfsleven, student, docent en alumni een hecht netwerk vormen. We worden een clubbie met zijn allen. Hoe geef je die samenwerking vorm en laat je studenten onderdompelen in het echte leven van de commercieel econonoom? We werken met gave spellen waar je als student je waant in de wereld van een grote corporate company en je hebt een opdracht. Dat lijkt op het idee van China namaken en dan zo echt dat je het beleeft. Echt beleven dat willen we ook. Dus aan het einde van het eerste jaar gaan ze al meteen op stage, instant onderdompeling, niet nog 2 jaar wachten tot er genoeg theorie in je koppie zit.

En zo brainstormen we door.

Hoe echt is echt? ZIntuigelijk echt? Fysiek echt?

Marinka Kuijpers zegt: “kiezen voor een studie, kan pas als je het echt ervaart”. Dan is nu dus echt de vraag, hoe echt is echt…..